"Strach"

Jestem. Jest to słowo potocznie używane. Bo ja przecież jestem. Ale czy moja obecność wnosi coś do tego świata, do czyjegoś życia, chociażby gdziekolwiek? Może tak. Może nie. Prawdę mówiąc wolę się w to nie zagłębiać. Czy miałeś już w życiu taki moment, w którym sam nie wiedziałeś co czujesz? Kiedy gubiłeś się we własnych myślach? Gdy kogoś ci brakowało, ale wszystkich od siebie odrzucałeś? To moja codzienność. Bo ja boję się ludzi, oni są nieprzewidywalni. Nie twierdzę, że wszyscy, ale większość. Czasem marzę, żeby wzbić się w powietrze, walczyć z tym co we mnie siedzi. Z tym, co sieje spustoszenie w moim umyśle. Ale to, że dziś uciekam, nie znaczy, że zawsze tak będzie, więc nie waż się nazywać mnie tchórzem, bo kiedyś zrozumiesz na czym polega strach. Tak szczerze to jestem tym całym ‘’byciem’’ już zmęczona.. Czuję, że spadam. Niżej i niżej.. W pustkę, ciemną bezkresną pustkę. Najbardziej przeraża mnie to, że coś idzie po mojej myśli, że pojawia się na mojej drodze coś dobrego, pozytywnego. A ja dosłownie na moment zamykam oczy i widzę, jak to wszystko znika, umiera. Bo wtrącają się ludzie, przywołują zazdrość, wkładają swoje „brudne” ręce tam, gdzie nie potrzeba. Dlaczego nie mogę zareagować? Bo nie mam siły. Ja po prostu nie mam siły się z nimi wszystkimi użerać. Bo się boję, coraz częściej boję się, że jestem nikim.